Een nieuwe blik op de ziekten van de artiesten.

Met zijn ziel op het puntje van zijn vingers, zijn bijna ziekelijke gevoeligheid, zijn legendarische plankenkoorts, die niet psychomatisch is, leeft de artiest naast een maatschappij die hem afwijst zodra het doek is gevallen en de lichten gedoofd worden. Nochtans identificieren wij ons aan dit mooi en perfekt beeld van onze passies.

Maar wat zegt U? Hij is plotseling ziek geworden? Hij heeft zijn fysieke integriteit verloren? Ah, ik deel in zijn leed, mijn medeleven is groot... maar laten we hem vlug vervangen door iemand die mooier en sterker is.

"Ik zal mijn publiek niet teleurstellen; ik zal mij tonen zoals zij mij willen zien..." En het is daardoor dat de artiest soms blijft werken terwijl hij ziek is of gekwetst en dat hij zijn medisch attest weigert. De begraafplaatsen liggen vol mes mensen die onmisbaar waren, maar een spektaken rust soms op de schouders van één enkel hoofdpersoon.

Desondanks beschouwd men de artiest niet als een werker als de enderen.

Heeft de gemeenschap dan niet dezelfde verplichtingen tegenover hen als tegenover de ANDERE werkers? Dit is geen syndicalisme!

Als voorbeeld : een danseres heeft een werkongeval met letsels (3% blijvende invaliditeit). Wat betekent dit voor een bureelbediende of voor een arts? Waarschijnlijk niets; lopen of een trap opgaan wordt misschien iets moeilijker en... hoe zegt men dit ook weer... het voelt aan zoals een "beetje moe zijn na een dag werken"! Maar tijden deze dag heeft de bediende of de arts waarschijnlijk niets verloren van zijn wedde.

De bediende ondervind een beetje meer hinder indien hij de metro neemt want dan moet hij wachten en rechtopstaand reizen. De arts koopt zich een automatisch bediende auto. En s'avonds nemen zij beiden ontstekingremmende medicatie en terwijl zij naar de televisie kijken of terwijl zij hun favoriet dagblad lezen, zeggen zij zich dat het eigenlijk niet zo moeilijk is om met 3% invaliditeit te leven en dat het niets is om zich druk over te maken.

En onze danseres?
Zij heeft zo goed mogenlijk haar oefeningen aan de baar hernomen. In het begin gaat het nog om zich te plooien... alhoewel! Maar dan die grote beweging, met een fascia lata die het begeeft... en het is gedaan. Deze namiddag is een bellerina in mijn kabinet in tranen uitgebarst. En dat voor een gescheurd Maissiatbandje!

En wat kreeg zij van de verzekringsmaatschappij als toelage om een ander beroep te zoeken? Een paar duizend frank, een vergoeding gebaseerd op een logische formule van : behandeling van een handicap van zoveel ten honderd X 12 X het aantal theoretische jaren die zij nog moet werken X een zeker coëfficient...

Kortaf, ik heb voor haar de rekening gemaakt en we kwamen aan € 12.500, ONGEVEER HET SALARIS VAN 15 MAANDEN.

En daar de danseressen niet altijd thuis zijn in het beheer van een bankrekening, zal die som vlug verbruikt zijn. Blijft de werkloosheidsuitkering als bliljante bevestiging van 7 jaar studie (hetzij evenveel jaren studie als voor een arts).

Laten we het domein van de ongevallen verlaten. We hebben perfekt begrepen dat de beschermingsverzekering, die eerst zo doeltreffend leek totaal onvoldoende is in dramatische omstandigheden.

En de pensioenen...

In het algemeen stopt de carriere van een danser rond zijn veertigste. Waarom moet hij dan op dat ogenblik een ondergeschikte job aanvaarden om te kunnen leven terwijl hij enkele jaren tevoren applaus ontving als solist in een ballet?

Dit is natuurlijk geen klein probleem. W ekunnen het argument ook omdraaien. Is het absoluut noodzakelijk een pensioen te geven aan iemand van veertig jaar, die tensloçtte nog valied is? En waarom zou hij geen ander beroep uitvoeren?

Zo kunnen we eindeloos blijven discussieren.

Hetzelfde verschijnsel, maar minder erg, doet zich voor bij de muzikanten; men stelt een vervroegde sleet vast ven zekere gewrichten. Zeer geloofswaardige onderzoeken tonen aan det het redelijk zou zijn dzt de muzikanten ron 60 of zelfs rond 55 jaar mochten ophouden.

De meesten onder ons zullen waarschijnlijk zeggen dat zij dat maar moeten weten wanneer ze voor dit beroep kiezen. Wel ja, hij weet het. Hij is er zich goed van bewust.

Maar hij die begint te dansen als hij 7 jaar is, degene die rond 17 - 18 jaar het conservatotium betreedt, denkt niet aan zulke problemen. Voor hem is het werkelijke probleem om korrekt een beweging uit te voeren.

Wanneer U s'avonds door de straten wandelt, ziet U links en rechtes verlichte televisieschermen. Dit wil zeggen dat wanner de meeste Belgen van een welverdiende rust genieten, een welbepaalde socio-professionele groep de taak heeft ze tijdens 1 uur 30 te vermaken.

En waarom zou de gemeenschap de normen, de baremas van de artiesten dan niet herzien? In een wereld waar men zegt "dat het werk de kultuur is" waar de vrije tijd ieder jaar met 4,5% stijgt en waar de ouderen van dagen waarvan de vrije tijd niet ophoud steeds langer leven; waarom zouden de artiesten dan niet mogen vergoed worden voor de vele uren ontspanning die ze ons brengen door te zingen, muziek te spelen of door ons verhelen te vertellen?

Meestal kent men de beroepsziekten van de artiesten, die hun hinderen in hun beroep of die zelfs een handicap veroorzaken, niet. Artiesten worden soms verplicht een houding aan te nemen of om steeds dezelfde beweging uit te voeren en die op de duur een pathologie veroorzaakt die min of meer moeilijk te verdragen is.

De PAMOC brengt preventieve en curatieve verzorging aan amateurs- of beroepsartiesten. Zij helpt hun werkomstandigheden te vergemakkelijken en brengt een antwoord op de specifieke vragen omtent beroepsziekten in het spektakelmilieu (meer dan 50 gerepertorieerd).

Tenslotte brengt PAMOC een medische bijstand aan gehandicapte artiesten voor het fonds van de beroepsziekten.